ตึง ตึง ตึง เสียงของผมกำลังที่จะขึ้นไปยังบนบ้าน เพื่อที่จะไปปลุกต๊ะ ที่ตอนนี้กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนบ้านของผม
"ก๊อก ก๊อก " ผมเปิดประตูออก พร้อมเกลือกสายตาไปยังที่นอนของผม ชายหนุ่มคนดังกล่าว กำลังหลับได้ที่ ในมือก้อยังอุส่าที่กำรีโมทโทรทัศน์ แล้วก้อหลับ
"เฮ้อ นายนี่น้า" ผมบ่นพร้อมกับเอามือไปเขย่าตัวของต๊ะ
"ตื่นได้แล้ว กับข้าวเสร็จแล้ว" ผมเอามือไปสะกิดเค้าอีกครั้งนึง แต่ทันใด มือของต๊ะก้อดึงผมลงไปนอนอยู่บนเตียง อยู่ในอ้อมกอดของเค้า
"นี่ต๊ะ จะกอดเราไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย"
"ก้อ จนกว่าเราจะเบื่อนั่นแหล่ะ"
"พอได้แล้ว ลงไปกินข้าวเถอะ" ผมพูดตัดบททันที
"คร๊าบบบ"
ผมออกจากอ้อมแขนของเค้า แล้วก้อเดินออกมานอกห้องนอน ในระหว่างที่กำลังลงบันไดผมก้อกลับมาคิด นี่มันคนที่เบียร์มันพามานี่ ทำไมมาทิ้งให้เราดูแลหล่ะเนี่ย ผมเดินมายังโต๊ะอาหาร ที่ตระการตาไปด้วยอาหารเลิศรสต่างๆมากมาย ที่คุณแม่และผมเป็นคนลงมือในการทำอาหารในครั้งนี้
"อ้าว มากันแล้วหรอจ๊ะ มา มาทานข้าวกัน" เสียงของแม่ที่ไม่ทักเรียกใครนอกจากต๊ะ ผู้ชายที่วุ่นวายมากๆ ในสายตาของผม
"ครับผม น่าทานทั้งนัน้เลยนะครับ" ตาบ้านี่พูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าตาแบบที่ไม่เคยจะพบเจออะไรแบบนี้มาก่อน
"ก้อจะไม่ให้น่าทานได้อย่างไรหล่ะ ก้อเนี่ยฝีมือของบลูเค้าทั้งนั้นแหล่ะ แต่เอ่อ บลูไปตามเบียร์มาสิลูก" หม่อมแม่ใช้เราอีกแล้ว คนยิ่งหิวๆอยู่
เดินๆๆๆๆ ผมเดินมายังห้องนั่งเล่น
"เบียร์กินข้าวได้แล้ว แม่ให้พี่มาตาม" ผมพูดกับเด็กชายที่กำลังนั่งเล่นปังย่าอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่รู้ว่าจะตีให้มันได้รัยขึ้นมาเนี่ย
"ไปดูแลรุ่นพี่ของเธอด้วยนะ ไม่ใช่ปล่อยให้พี่ดูแลอยู่คนเดียว เหนื่อย" พูดจบผมก้อเดินออกจากตรงนั้นเพื่อตรกลับมายังโต๊ะอาหาร
--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*--
"อืมม นู๋ชื่อรัยนะจ๊ะ" เสียงของแม่บลูถามผม
"ชื่อต๊ะครับ"
"อยู่ห้องเดียวกับบลูหรอ"
"อ๋อ ปล่าวหรอกครับ ผมก้อรู้จักบลูผ่านเบียร์ก้อเท่านั้นเอง"
"ถ้าคิดจะจีบลูกชายแม่ เนี่ย ต้องดูแลให้ดีดีนะรู้มั้ย ไม่งั้นแม่โกรธตายเลย" หลังจากที่แม่พูดจบ ผมแทบกับอึ้งไปเลย อารัยกันเนี่ย... ผมเริ่มที่จะหน้าแดงแล้วววว
"แหม่ไม่ต้องหน้าแดงหรอกจ๊ะ"
"ช่ายแล้ว แม่ลืมแนะนำตัว เรียกแม่ว่าแม่ก้อได้นะ ไม่จำเป็นที่จะต้องเรียกป้าหรอก".
"ครับ แม่" ผมรู้สึกโล่งอกยังไงก้อไม่รู้ที่แม่ของบลูเค้าจะเข้าใจในสิ่งที่ผมทำอยู่
"มาแล้วหรอ" ผมหันไปทักกับบลู ที่เดินมาอย่างหน้าง้ำหน้างอ เหมือนว่าจะหิวมากเลยนะหน่ะ
"อืมม ต๊ะ ตักข้าวให้หน่อยเด่ะ" บลูพูดพร้อมกระแทกไปใส่ต๊ะ
"นี่ ลูกคนนี้ทำไมพูดจาใส่ลูกเขยแม่แบบนั้นหล่ะ ไม่เพราะเลย พูดใหม่เด่วนี้"
"คุณต๊ะคร๊าบบบ ตักข้าวให้กระผมหน่อย หิวโว๊ยยย" น่ารักดีเหมือนกันนะที่พุดแบบเนี่ย
"แหม่ลูกคนนี้นิจริงๆ"
"เอ๊ะ เมื่อกี๊แม่เรียกต๊ะว่าอะไรหรอ" บลูหันมาคุยกับแม่ทันทีหลังจากได้สติ
"ปล่าว แม่ก้อแค่เรียกชื่อต๊ะเค้าเท่านั้นเอง"
"อ่ะ นี่ ดุท่าทางจะอร่อย" ผมตักกับข้าวใส่ลงไปในจานของบลู
"ขอบใจ"
หลังจากที่ผมทานข้าวเสร็จผมก้อช่วยบลูและแม่เก็บจานแล้วก้อขึ้นปนั่งๆนอนๆบนห้องของบลูต่อ
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
"ต๊ะ จะกลับบ้านเมื่อไหร่หล่ะ" ผมถามกับผู้ชายที่ติดโทรทัศน์เป็นอย่างมาก
"อ่ะ อ่ะ ไล่นัก กลับบ้านก้อได้"
ต๊ะปิดโทรทัศน์แล้วเดินทิ้งผมไว้บนห้อง ผมต้องรีบวิ่งตามลงมา
"แม่คับ ผมกลับบ้านล้วนะครับ" ต๊ะเดินไปคุยกับแม่ผมที่นัง่ดูโทรทัศน์ อยู่ตอนนี้
"จะกลับงัยหล่ะลูกตอนนี้ก้อดึกมากแล้ว" แม่พูด แต่สายตาก้อยังจับจ้องไปที่โทรทัศน์เหมือนเดิม
"เอางี้สิ ต๊ะ ลูกก้อนอนที่นี่แหล่ะ พรุ่งนี้ก้อวันอาทิตย์ไม่ใช่หรอ"
"พี่ต๊ะจะได้อยู่เป็นเพื่อนเล่นกับผมด้วยงัย" เสียงของเบียร์ ตะโกนมาจากหน้าคอม
เฮ้ออออ ผมหล่ะเนี่ยใจกับน้องตัวเองเลยเนี่ย บอกว่าจะให้อยู่เป็นเพื่อนเล่น แต่กลับทิ้งพี่เค้าไว้กับเราเนี่ยนะ
"บลู พาแฟนลูกไปนอนห้องเดียวกับลูกนะ ส่วนเบียร์เด๋วคืนนี้มานอนห้องแม่ก้อและกัน แล้วอย่าลืมหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้กับเพื่อนลูกด้วยและกัน"
"เฮ้ย ได้งัยเนี่ย"ผมพูดแบบตกใจทันทีที่ได้ยินแม่พูดแบบนี้
"ขอบคุณคับแม่" ต๊ะพูดขึ้นมา
นายพูดเองเออเองเลยหรอเนี่ย เรายังไม่ได้แสดงความคิดเห็นเลยนะ อารัยกันเนี่ย ผมหันกลับไป ก้อไม่เจอต๊ะแล้ว แต่กลับได้ยินเสียงวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว ปั๊ง เสียงปิดประตู ผมเดินอย่างหมดอารมณ์เลยทันที
"บลูจ๋า ต๊ะหิวน้ำอ่ะ หาน้ำให้กินหน่อยสิ" เสียงและสายตาอันอ้อนวอนจ้องมาทางผม
"ก้อได้ๆ เด๋วลงไปเอามาให้ นายนี่มันวุ่นวายจริงๆเลย" ผมถอนหายใจก่อนที่จะลงไปเอาน้ำมาให้ต๊ะดื่ม
"นี่ เสื้อผ้า และผ้าเช็ดตัว ไปอาบน้ำซะ และอย่าอาบนานหล่ะ ขี้เกียจรอนาน"
"จ้า ที่รัก"
เวลาผ่านไป 10 นาที ต๊ะเดินออกมาจากห้องน้ำนุ่งผ้าเช็ดตัวสีขาวเดินออกมา กลิ่นสบู่ฟุ้งไปทั่วห้องของผมทันที
"นี่ ถูซะสบู่หมดก้อยเลยหรือปล่าวเนี่ย" ผมพูดประชดทันทีที่กลิ่นมาถึงจมูก
"ก้อ บลูจะได้ชอบงัย"
"ไม่คุยด้วยแล้ว อาบน้ำดีกว่า"
หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จไม่นาน
"นี่ ยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอีกหรอ" ภาพที่เห็นก้อคือชุดเดิมเลย อยู่ยังงัยก้ออยู่อย่างนั้น ไม่คิดจะเปลี่ยนเสื้อผ้าหรืออย่างไร
"เปลี่ยนให้หน่อยสิ"
"นี่ เปลี่ยนไม่เป็นก้อไม่ต้องเปลี่ยนอยู่มันทั้งอย่างนี้แหล่ะ" ผมเองก้อเริ่มรำคาญแล้วเหมือนกัน อารัยกัน ไม่ใช่แฟนซะหน่อย แต่ทำอย่างกับเราเป็นแฟนเค้าอย่างนั้นแหล่ะ
หลังจากที่ผมเริ่มพูดจากวนประสาทแล้วเริ่มอารมณ์เสีย ตีก้อลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที โดยที่ไม่ได้อ้อนอารัยผมอีก เรานอนดูโทรทัศน์อยู่สักพัก
ผมหันหน้าไปข้างๆ ต๊ะเองก้อดูท่าจะหลับแล้วเหมือนกัน ตอนนี้ก้อประมาณ 4 ทุ่มแล้ว ง่วงจังเลย และแล้วผมก้อหลับไป
